zawroty_glowy_shutterstock_1051134668_panoramiczny-1200x675.jpg
22/Cze/2020

Zawroty głowy to różnorodne odczucia obejmujące zarówno złudzenie ruchu otaczającego świata,
jak i wrażenie poruszania się własnego ciała, mimo pozostawania w bezruchu lub wykonywania normalnych ruchów. Jest to często zgłaszana dolegliwość, a odsetek chorych zwiększa się z wiekiem powyżej 65. roku życia.

Przyczyny

Do przyczyn zawrotów głowy i zaburzeń równowagi należeć mogą:

  • uraz ucha wewnętrznego, np. złamanie piramidy kości skroniowej, wstrząśnienie błędnika,
  • choroby ucha:
    • zewnętrznego: ciało obce, woszczyzna,
    • środkowego: perlak oraz zapalenie trąbki słuchowej,
    • wewnętrznego: wszelkiego rodzaju urazy, hałas, zapalenie błędnika, wpływ toksycznych leków, wodniak błędnika (choroba Meniere’a),
  • zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego,
  • zapalenie części przedsionkowej nerwu VIII,
  • nowotwór w obrębie ucha wewnętrznego lub nerwu przedsionkowego,
  • niedokrwienie błędnika,
  • choroba Meniere’a,
  • otoskleroza błędnikowa,
  • starcze zanikowe zmiany w błędniku,
  • przetoki, czyli patologiczne połączenia między błędnikiem a światem zewnętrznym,
  • zaburzenia otolitów, a więc kryształów węglanu wapnia umiejscowionych w błędniku.

Do zapalenia błędnika może doprowadzić infekcja ucha środkowego, jak również choroby wirusowe, takie jak: półpasiec, odra, ospa wietrzna, różyczka, grypa, świnka, a także choroby pasożytnicze takie jak toksoplazmoza, wywołana przez zakażenie pierwotniakiem Toxoplazma gondii.

 

Objawy

Pacjenci cierpiący na zaburzenia zawrotów głowy mogą zgłaszać wrażenie wirowania, przesuwania, przechylania, drgania obrazu lub mieć odczucie wirowania, kołysania, bujania, zapadania własnego ciała. Mogą też odczuwać subiektywnie niestabilność, ściąganie, popychanie w trakcie chodzenia, stania albo siedzenia.

Zaburzenia równowagi z kolei mogą być widoczne jako zbaczanie, potykanie się, niepewny chód, konieczność przytrzymania się stabilnych przedmiotów z lęku przed utratą równowagi lub wręcz upadki.

Zawroty głowy i zaburzenia równowagi mogą być objawami stałymi lub występować napadowo w formie ataków. Długość ich trwania jest bardzo zróżnicowana, od kilku sekund do wielu miesięcy lub nawet lat.

U części pacjentów zawrotom głowy towarzyszy także uczucie lęku oraz nudności, wymioty, potliwość, bladość, bóle głowy, pogorszenie słuchu, zatykanie uszu, szumy uszne, itp.

Mogą współistnieć objawy oczne takie jak: mroczki lub błyskawice przed oczami, podwójne widzenie, zaburzenia ostrości widzenia. W badaniu przedmiotowym lekarz może zauważyć także oczopląs, a więc nieprawidłowe mimowolne ruchy gałek ocznych. Możliwy jest także oczopląs jednooczny, jednak występuje on tylko przy patologiach ośrodkowych albo ocznych, jest bardzo rzadki.

Zawroty głowy mogą być prowokowane albo nasilane różnymi sytuacjami np.: ruchy głową, zmiany pozycji ciała jak kładzenie się, przekręcanie w łóżku, wstawanie; patrzenie na szybko ruszające się przedmioty, chodzenie. Do rzadszych ‘prowokatorów’ należą też takie sytuacje jak: wydmuchiwanie nosa, dźwiganie ciężkich przedmiotów, konkretne pokarmy, długie podróże środkami lokomocji, sytuacje budzące lęk, miesiączka. U niektórych osób zawroty głowy pojawiają się w przypadku szybkiej zmiany pozycji ciała, np. przy szybkim wstaniu z łóżka rano.


Diagnoza

W Centrum Słuchu i Mowy MEDINCUS przeprowadzamy badania, które pozwalają określić przyczyny zawrotów głowy i zaburzeń równowagi. Wnikliwy wywiad lekarski pozwala rozróżnić typ/rodzaj dolegliwości. Zawroty głowy dzielimy na układowe i nieukładowe, a dobór dalszych metod diagnostycznych i terapeutycznych jest indywidualny. 

W trakcie diagnostyki wykonywany jest szereg badań, sprawdzających prawidłową funkcję błędnika
i narządu słuchu, m.in.:

  • Badanie audiometryczne – subiektywne badanie słuchu, które wymaga współpracy ze strony pacjenta
    (w odróżnieniu od innych, obiektywnych badań, takich jak badanie ABR). Bada ono słyszenie częstotliwości między 125 a 10000 Hz. Pozwala wykryć niedosłuch, a także jego stopień.
  • ENG i VNG, czyli elektro- i videonystagmografię – badanie błędnika, które ma na celu zarejestrowanie ruchu gałek ocznych w spoczynku i różnych położeniach ciała, zbadanie tzw. funkcji okulomotorycznych, a więc umiejętności śledzenia przedmiotu w polu widzenia, sakad – przenoszenia wzroku z przedmiotu na przedmiot
    i optokinezy – obserwacji szybko poruszających się obiektów w polu widzenia. Dodatkowo badanie obejmuje wywoływanie zawrotów głowy poprzez stymulację obu uszu ciepłą lub zimną wodą lub powietrzem oraz zapis ruchu gałek ocznych w trakcie oczopląsu. Badanie to wykonywane jest z użyciem videogogli z wmontowaną kamerą do rejestracji ruchu gałek ocznych.
  • vHIT – video Head Impulse Test (test pchnięcia głową).
  • cVEMP i oVEMP – badanie miogennych przedsionkowych potencjałów wywołanych.
  • SHIFT OAE – badanie przesunięcia w fazie odpowiedzi z otoemisji pozwalające na wiarygodną i nieinwazyjną ocenę występowania wodniaka śródchłonki endolimfatycznej (np. przy chorobie Meniere’a).

 

 

Leczenie

Podstawą w leczeniu zawrotów głowy jest dopasowanie terapii do przyczyn występujących objawów. W leczeniu stosuje się następujące schematy:

  • Leczenie objawowe, doraźne, mające na celu złagodzić lub usunąć odczuwane objawy (leki o działaniu przeciwzawrotowym, przeciwwymiotnym oraz leki uspokajające);
  • Leczenie farmakologiczne lub chirurgiczne przyczynowe (leki naczyniowe, podawanie leków do jamy bębenkowej, operacje ucha środkowego);
  • Rehabilitację następstw uszkodzenia narządu przedsionkowego lub manewry uwalniające w przypadku łagodnych położeniowych zawrotów głowy;
  • W razie stwierdzenia choroby Meniere’a do dyspozycji mamy również leczenie chirurgiczne; zakładanie drenażu wentylacyjnego, wstrzyknięcia leków np. steroidów do jamy bębenkowej.

Leczenie objawowe stosowane jest możliwie krótko i połączone jest jednocześnie z diagnozowaniem przyczyn zawrotów głowy. Ustalenie przyczyny występowania zawrotów jest kluczowe, gdyż pozwala włączyć farmakoterapię ukierunkowaną, która ma zmniejszyć lub całkowicie wyeliminować występowanie zawrotów głowy.

Z uwagi na uczucie lęku zwykle towarzyszące zawrotom głowy w doraźnej farmakoterapii wykorzystuje się leki
o działaniu ośrodkowym – przeciwlękowe (uspokajające, sedatywne).

Leki przeciwhistaminowe (tzw. leki I generacji) i neuroleptyczne działają silnie hamująco na ośrodek wymiotny w rdzeniu przedłużonym i odruchy błędnikowe, a ponadto hamują aktywność ośrodków podkorowych OUN,
co również ma zastosowanie w leczeniu objawowym zawrotów głowy.

Leki naczynioaktywne stosowane są w przewlekłej terapii zawrotów głowy głównie w skojarzaniu z innymi lekami. Efekt terapeutyczny wpływa na poprawę krążenia mózgowego i lepszego natlenowania komórek.

 

Techniki pomocne w łagodzeniu objawów zawrotów głowy i zaburzeń równowagi:

  • Unikaj szybkich zmian pozycji i gwałtownych ruchów. Po przebudzeniu nie wstawaj raptownie z łóżka. Zanim wstaniesz, przeciągnij się i poleż chwilę, żeby organizm przestawił się na „tryb dzienny”.
  • Unikaj nagłych skłonów. Lepiej kucnąć, zamiast się schylać.
  • Wstawaj powoli, z pozycji leżącej najpierw przejdź do siedzącej.
  • Podczas ataku zawrotów głowy siedź nieruchomo.
  • Podczas ataku zawrotów głowy unikaj jasnego i migającego światła oraz zrezygnuj z oglądania telewizji
    czy korzystania z komputera.
  • Unikaj braku oświetlenia i silnego światła. Przy zawrotach głowy zalecane jest słabe oświetlenie.
  • Opanuj techniki poprawiające równowagę.
  • Pij dużo płynów. Zalecane są napoje z elektrolitami przeznaczone dla sportowców.
  • Jedz pięć niewielkich posiłków dziennie. Nie doprowadzaj do odczucia głodu. Zapobiega to wahaniom poziomu cukru we krwi oraz obniżeniu ciśnienia.

Jeżeli obserwujesz u siebie wymienione objawy, poszukaj pomocy u lekarza: www.medincus.pl

 


DSC_9544-2-1-1200x798.jpg
22/Cze/2020

Jeśli twoja ulubiona potrawa przestała ci smakować lub słabiej wyczuwasz nawet najbardziej wyraziste zapachy to absolutnie tego nie ignoruj. Eksperci przekonują, że zaburzenia te mogą świadczyć o chorobie COVID-19 nawet przy zupełnym braku jakichkolwiek innych objawów. Pogorszenie węchu i smaku obserwuje się coraz częściej u pacjentów zarażonych koronawirusem na całym świecie.

Dane ze świata

Z danych zebranych w Korei Południowej wynika, że u 30 proc. pacjentów z potwierdzeniem COVID-19 stwierdzono anosmię, czyli całkowitą utratę węchu. Wzrost liczby osób skarżących się na nagłą utratę węchu bez innych objawów odnotowano także w Iranie, Chinach, Francji, Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii czy we Włoszech. Wśród pacjentów z potwierdzoną obecnością koronawirusa zaobserwowano równie częstą hiposmię, czyli zmniejszoną zdolność do wyczuwania zapachów. Dane te zgadzają się z obserwacjami prof. dr hab. n. med.
i n. o zdr. mgr zarz. Piotra H. Skarżyńskiego, specjalisty w dziedzinie otorynolaryngologii i otorynolaryngologii dziecięcej. „Niedawno rozmawiałem na ten temat m.in. z kolegą z zarządu Młodych Europejskich Rynologów, doktorem Puyą Dehagi, który opublikował doniesienie dotyczące m.in. objawów infekcji występujących
u włoskich pacjentów z koronawirusem. Przeprowadzone wywiady wskazywały, że problemy z węchem
i smakiem poprzedzają duszności lub kaszel, zwłaszcza w młodszej grupie pacjentów –  w wieku 30-50 lat.”
– stwierdza profesor.

Dwie teorie

Z wyjaśnieniem na temat związku pomiędzy zaburzeniami węchu a koronawirusem spieszą badacze z Irańskiego Towarzystwa Rynologicznego. Ich zdaniem należy mówić tu o dwóch teoriach. Według pierwszej z nich zaburzenia węchu i smaku mogą być skutkiem częstego używania środków dezynfekcyjnych. Z kolei druga wskazuje na fakt, że koronawirus gromadzi się w części nosowej i ustnej gardła oraz w ich bezpośrednim sąsiedztwie. Ma więc wpływ na nerw węchowy i receptory smaku w jamie ustnej, powodując tym samym zaburzenia węchu i smaku. Trudno jednoznacznie stwierdzić, która teoria jest bliższa prawdy. Zdaniem profesora Piotra H. Skarżyńskiego pogorszenie powonienia następuje prawdopodobnie na skutek nagromadzenia się wirusa, podobnie jak ma to często miejsce w przypadku zapalenia zatok przynosowych. Jednak zarówno w przypadku tej choroby, jak i COVID-19, zaburzenia węchu nie są zazwyczaj głównym objawem.

Niepewny dowód

Wielu pacjentów przechodzi przez chorobę COVID-19 bezobjawowo. Z jednej strony to dobrze, bo oznacza to, że ich organizm radzi sobie z koronawirusem, a sam chory nie odczuwa żadnych większych dolegliwości. Z drugiej jednak utrudnia to zatrzymanie epidemii, bo nie wiemy, kto jest nosicielem. Wśród symptomów wirusa, na które zwracamy uwagę, wciąż prym wiodą gorączka i kaszel. Tymczasem JEDYNYM początkowym objawem infekcji może być osłabienie czy utrata węchu. Jest to jednak wciąż niepewny dowód. Zaburzenia powonienia i smaku mogą, ale nie muszą świadczyć o zakażeniu koronawirusem. Takie same dolegliwości wywołują również inne wirusy, bakterie i grzyby. Objaw ten jest więc uznawany za niewystarczający, aby poddać taką osobę badaniom
na obecność koronawirusa. Eksperci z Brytyjskiego Towarzystwa Rynologicznego postulują, aby to zmienić.
Ich zdaniem wszystkie osoby, które zgłaszają problemy z węchem lub smakiem, powinny zostać przebadane
i poddane co najmniej tygodniowej samoizolacji. Dopóki nie zostanie to ustanowione jako oficjalnie zalecana praktyka to sami powinniśmy zadbać o taką izolację, gdy tylko zauważymy u siebie ten symptom. Konieczna jest też oczywiście konsultacja z laryngologiem.

Zwiększone ryzyko

I przy okazji tej konsultacji warto podkreślić, że wśród różnych specjalności medycznych to właśnie otolaryngolodzy są szczególnie narażeni na zakażenie. Wynika to stąd, że wirus SARS-CoV-2 atakuje układ oddechowy i może gromadzić się w części nosowej i ustnej gardła.  W związku z tym konsultant krajowy ds. otolaryngologii oraz Towarzystwo Otorynolaryngologów, Foniatrów i Audiologów Polskich zalecają, aby badania laryngoskopii pośredniej (czyli badanie krtani za pomocą lusterka krtaniowego) wykonywać tylko w wyjątkowych sytuacjach. Jeśli wskazana okaże się interwencja chirurgiczna, np. nacięcie ropnia okołomigdałkowego, to specjalista powinien wykonywać ten zabieg w odpowiednim stroju, masce i okularach. Z kolei eksperci z Uniwersytetu Stanforda przekonują, że każdy pacjent zgłaszający się na procedurę medyczną związaną z nosem lub gardłem, powinien zostać wcześniej przebadany testem przesiewowym COVID-19. „Bardzo chciałbym, aby tak było również u nas, w Polsce.” – stwierdza prof. Piotr H. Skarżyński. Jak dodaje, zachowanie wszelkich środków ostrożności nie eliminuje ryzyka zakażenia w kontakcie z pacjentem, ale na pewno znacząco je zmniejsza.

Co robić?

Przede wszystkim warto odrzucić praktykowane dotąd błędne przekonanie, że jedyne objawy COVID-19
to gorączka i kaszel. Zaburzenia węchu i słuchu, zwłaszcza w delikatnej formie, bywają trudne do rozpoznania,
ale mogą świadczyć o obecności koronawirusa. Mogą być też jednak symptomem innej dolegliwości, także
w żadnych wypadku nie należy ich lekceważyć. Najlepiej jak najszybciej skonsultować się ze specjalistą. Do czasu postawienia diagnozy warto dobrowolnie wejść w rolę osoby potencjalnie zakażonej – czyli np. w gabinecie lekarskim zachować szczególną ostrożność, ograniczając jak najmocniej ryzyko ewentualnego zarażenia kolejnej osoby. W miarę możliwości warto zorganizować sobie także maksymalną izolację od otoczenia.


inhalacja_shutterstock_1051134668-5-1200x801.jpg
19/Maj/2020

Inhalacja to prosta, a jednocześnie bardzo skuteczna, miejscowa metoda podania leku do układu oddechowego. Jednakże, lek podany drogą wziewną wywoła efekt kliniczny, tylko wtedy, gdy inhalacja zostanie przeprowadzona prawidłowo. Ważne, by nie wykonywać inhalacji na czczo oraz zaraz po posiłku. Inhalacja 1-2 ml roztworu trwa średnio 10-15 min, w zależności od typu inhalatora. 

Zanim rozpoczniesz inhalację:

  • Wybierz odpowiedni typ inhalatora. Nie każdy lek nadaje się do wykonania nebulizacji w każdym typie urządzenia. Sprawdź w specyfikacji urządzenia czy nie ma przeciwwskazań do zastosowania danego leku w danym typie nebulizatora. Więcej o wyborze odpowiedniego inhalatora.
  • Wybierz maskę lub końcówkę odpowiednią dla zaleconego leku.
     
  • Dopasuj rodzaj i wielkość maski nosowo-gardłowej do wielkości twarzy. Jest to szczególnie ważne w przypadku dzieci, ponieważ źle dopasowana maska nosowo-gardłowa, może spowodować dostanie się mgiełki z lekiem do oczu, co może je podrażnić.
  • Sprawdź wymagania producenta do co rozcieńczania leku (NaCl, woda oczyszczona). Standardem jest rozcieńczanie leku izotonicznym roztworem soli fizjologicznej, czyli 0.9% roztworze NaCl).

Uzupełnienie komory inhalatora pneumatycznego roztworem leku

Uzupełnianie komory inhalatora typu MESH roztworem leku

  • Leki do nebulizacji stosuj zgodnie z zaleceniami opisanymi w ulotce dla pacjenta. Otwartą ampułkę z lekiem zużyj w zaleconym czasie. Przykładowo, ampułki zawierające glikokortykosteroidy do nebulizacji są przechowywane w opakowaniach aluminiowych. Otwarte opakowanie aluminiowe możesz przechowywać nie dłużej niż 3 miesiące. Po tym czasie, pod wpływem czynników zewnętrznych, takich jak: promieniowanie słoneczne czy powietrze, może nastąpić rozłożenie leku, czyli lek utraci właściwości farmakologiczne i w konsekwencji nie będzie nadawał się do użycia. Zwykle otwartą ampułkę z lekiem należy zużyć od razu.

Proces inhalacji:

  • Inhalację należy wykonywać na siedząco, z wyprostowanym tułowiem i lekko odchyloną głową. Odchylenie głowy lekko do tyłu, podczas wykonywanych inhalacji powoduje, że zwiększamy kąt w górnych drogach oddechowych, wtedy aerozol z lekiem ma łatwiejszą drogę do pokonania w drogach oddechowych.
  • Faza wdechu podczas inhalacji powinna trwać minimum 3 s, ponieważ taki czas potrzebny jest do wykonania głębokiego wdechu w taki sposób, aby wdychany aerozol powoli, spokojnie i głęboko miał szansę dotrzeć do miejsca docelowego działania.
  • Ochrona oczu. Podczas inhalacji nie kieruj strumienia pary w stronę oczu, ponieważ może dojść do podrażnienia. Konieczna będzie wizyty u okulisty i stosowanie kolejnych leków.

Po inhalacji:

  • Po skończonej inhalacji przepłucz usta wodą. Szczególnie istotne jest to przy stosowaniu glikokortykosteroidów wziewnych.
  • Przemyj pod bieżącą wodą ustnik i komorę nebulizacyjną inhalatora.
  • Przewietrz pokój, aby oczyścić go z cząsteczek leku.
  • Bezpośrednio po wykonanej inhalacji unikaj czynników drażniących (dym, silne zapachy, mróz). Palacze, powinni przerwać palenie na min. 2 h przed inhalacją.
  • Raz na jakiś czas, zgodnie z zaleceniami producenta, wykonuj dezynfekcję urządzenia.
  • Pamiętaj o wymianie filtra w inhalatorze kompresorowo-tłokowym.

Proces wymiany filtra w inhalatorze kompresorowo-tłokowym:

W ostatnich latach inhalacje stały się coraz bardziej powszechne i często zalecane przez lekarzy. Wziewne podanie leku ma zwykle mniejsze działania niepożądane niż podanie doustne, ponieważ lek podawany jest bezpośrednio do miejsca działania, można dzięki temu stosować mniejsze dawki leków. Nie dochodzi do niekorzystnych interakcji leku z np. pożywieniem i w konsekwencji do zmniejszenia lub zwiększenia wchłaniania leku. Sam zabieg inhalacji jest prosty w wykonaniu nawet u pacjentów, z którymi współpraca może być utrudniona, jak dzieci.


shutterstock_1626809071-1200x800.png
30/Kwi/2020

Nebulizator jest na wyposażeniu niemal każdego domu, zamieszkałego przez dzieci. Wraz z rosnącą popularnością tego urządzenia wzrosła ilość wątpliwości rodziców, stojących przed wyborem odpowiedniego nebulizatora. Kwestia wyboru może być dość skomplikowana.

Podstawą dokonania właściwego wyboru jest ocena kluczowych parametrów urządzenia. Są nimi:

  • Szybkość przepływu powietrza wytwarzanego w kompresorze
    Wybierając inhalator dla dziecka przepływ powinien być mniejszy, z uwagi na fizjologię oddechu dziecka. Małe dziecioddychają szybciej i płycej, dlatego optymalny przepływ dla małego dziecka to 5,5 l/min, dla starszych dzieci pomiędzy 6 a 8 l/min, a dla dzieci powyżej 12 roku życia i dorosłych to 12 l/min
  • Frakcja oddechowa (FPF)
    Parametr ten przedstawia procentową zawartość cząstek mniejszych niż 5 µm w wytwarzanym aerozolu. Im wyższa frakcja FPF, tym więcej cząstek leku ma szansę dostać się do oskrzelików.
  • Pojemność rezydualna (martwa)
    Określa wielkość reszty roztworu z lekiem pozostającym w komorze nebulizacyjnej, który nie został zużyty w czasie inhalacji. Im niższa pojemność rezydualna, tym lepiej dla pacjenta, ponieważ większa ilość leku zostanie przetransportowana do dróg oddechowych.
  • Wielkość cząstki w wytwarzanym aerozolu – MMAD
    Im mniejsza średnica cząsteczki tym dalej dotrze lek w drogach oddechowych. Duże cząsteczki o wielkości ok. 8 µm penetrują gardło, nosogardziel i nie dotrą w głąb układu oddechowego. Optymalnie przyjmuje się, że aby nebulizacja dróg oddechowych była skuteczna, nebulizator powinien wytwarzać cząsteczki w rozmiarze od 1 do 5 mikrometrów.

 

Typy nebulizatorów  

Wyróżniamy trzy rodzaje nebulizatorów:

  • Nebulizatory ultradźwiękowe

Sposób działania
Wytwarzają lek w postaci aerozolu dzięki energii ultradźwięków powstającej w generatorze, który generuje falę o częstotliwości 1-2 MHz. Fala ultradźwiękowa „rozpyla” roztwór z lekiem i w ten sposób powstaje aerozol o wielkości cząstek poniżej 5 µm o szybkości 1-2 ml/min (duża skuteczność działania). Aerozol jest homogenny, a zatem bardziej jednorodny i stabilny, nie ulega schłodzeniu oraz zawiera cząsteczki o mniejszej średnicy (nadaje się zatem do farmakoterapii dolnych dróg oddechowych).

Inhalatory ultradźwiękowe są urządzeniami, w których rolę nebulizatora spełnia komora inhalatora. Podstawę działania oraz głównym elementem tego typu urządzenia jest generator drgań ultradźwiękowych, wykonany z kwarcu, materiału ceramicznego lub baru.

Zalety: Cicha praca nebulizatora. Duża skuteczność działania.

Wady: Pod wpływem ultradźwięków oraz wzrostu temperatury nawet do 20 0C może dojść do zmiany struktury leku, a w konsekwencji do rozkładu niektórych leków. Użycie tego typu inhalatorów jest przeciwwskazane w pierwszym roku życia dziecka. Koszt zakupu urządzenia jest wysoki.

  • Nebulizatory kompresorowo-tłokowe (pneumatyczne) – najczęściej wybierane

inhalator

To przenośne lub stacjonarne aparaty wyposażone w kompresor (pneumatyczną sprężarkę). Mogą być zasilane prądem z sieci lub baterii oraz mogą pracować w systemie ciągłym lub przerywanym.

Sposób działania
W wyniku przepływu sprężonego gazu przez dysze (średnica ułamka milimetra), wytwarza się podciśnienie (przy nagłym rozprężeniu gazu), które zasysa ciecz z komory nebulizatora w obszar dyszy. Ciecz z dyszy, z substancją czynną, porywana jest przez strumień gazu o dużej prędkości i rozrywana na bardzo drobne kropelki.  Jedynie najmniejsze cząsteczki opuszczają nebulizator jako frakcja lecznicza. Większe cząsteczki uderzają o przeszkodę, następnie skraplają się i wracają do zbiornika komory nebulizacyjnej. Wielkość cząstek wytworzonych zależna jest od: przekroju poprzecznego dysz (im mniejszy przekrój poprzeczny dysz, tym mniejsza średnica cząstek), szybkości przepływu gazu (co uzależnione jest od jego ciśnienia). Im większe ciśnienie gazu, tym mniejsze cząstki uzyskiwane. W efekcie krótszy jest czas inhalacji.

Zalety: Krótki czas inhalacji. Możliwość podawania wszystkich postaci leku. Przystępna cena.

Wady: Urządzenie jest dość głośne- zgodnie z przyjętą normą poziom głośności nie powinien być wyższy niż 65 dB, co jest istotne dla każdego pacjenta. Temperatura roztworu z lekiem obniżona zostaje do 10-15 0C za sprawą nagłego rozprężenia się gazu u wylotu dyszy, może to skutkować zaburzeniem równowagi błony śluzowej dróg oddechowych, co u niektórych osób może sprowokować skurcz oskrzeli (nadreaktywność oskrzeli), jednakże są to rzadkie przypadki.

  • Nebulizatory membranowo-siateczkowe typu MESH

Sposób działania

Nebulizatory typu MESH (membranowo- siateczkowe) działają poprzez perforowaną membranę, która dzięki drganiom powoduje powstanie aerozolu. Aerozol wytwarzany jest przy użyciu wibrującej siatki lub płytki, która posiada liczne otwory. Tego typu inhalatory mają mniejsze zużycie leku. Dają wysoką efektywność leczenia poprzez otrzymanie aerozolu o dużej zawartości frakcji cząstek respirabilnych, który dociera do bezrzęskowych obszarów dróg oddechowych.

Zalety: Kompaktowy rozmiar. Zasilenie z baterii. Cicha praca. Mniejsze zużycie leku. Większa efektywność leczenia i wysoka wydajność urządzenia.

Wady: Wysoki koszt zakupu. Konieczność wymiany membrany raz do roku. Nie nadaje się do zastosowania każdego rodzaju leku.

 

W Centrach Słuchu i Mowy MEDINCUS korzystamy z profesjonalnych inhalatorów AMSA, wytwarzających wibroaerozol (aerozol, którego cząsteczki wprowadzono w drgania) z czynnym lekiem, który podawany jest z cykliczną falą ciśnienia. Ciśnienie to pozwala dotrzeć lekom do zatok przynosowych oraz przez trąbkę Eustachiusza do ucha środkowego.

Inhalacje te są szczególnie pomocne w leczeniu dysfunkcji trąbki słuchowej (Eustachiusza) oraz wysiękowego zapalenia ucha środkowego.

Zobacz, gdzie możesz umówić się na inhalacje.

Należy pamiętać, że nie istnieją inhalatory „uniwersalne”, odpowiednie dla każdego pacjenta i każdej zalecanej kuracji. Podczas wizyty lekarskiej warto zapytać lekarza, jaki inhalator rekomendowany jest do przypisanych leków.


INHALACJE-FOTO-1200x800.jpg
10/Kwi/2020

Nebulizacja (nebula – mgła) to metoda lecznicza polegającą na podaniu płynnych postaci leków w postaci aerozolu (mgiełki). Lek podaje się bezpośrednio do drzewa oskrzelowego lub zatok, czyli do miejsca docelowego działania. Dlatego nebulizacje należą do miejscowych metod leczniczych. W standardowych warunkach mgiełka może być podawana przez usta lub nos. Nebulizacje wykonuje się przy użyciu nebulizatora.

Inhalacja jest pojęciem szerszym niż nebulizacja. Oznacza każdy zabieg leczniczy polegający na dostarczeniu par, mgiełki lub aerozolu do drzewa oskrzelowego. Inhalacje można wykonywać z użyciem specjalnego urządzenia nazywanego inhalatorem, mogą odbywać się też nad naczyniem z gorącą wodą, podczas wdychania gorących par do drzewa oskrzelowego (inhalacja parowa). Inhalacjami nazywamy też wdychanie mieszanin lub pojedynczych olejków eterycznych.

W jakich schorzeniach otorynolaryngologicznych stosowane są inhalacje?

Z wykorzystaniem inhalacji można prowadzić leczenie następujących schorzeń i chorób:

  • nieżyt nosa, gardła, krtani
  • nieżyt alergiczny nosa
  • ostre i przewlekłe choroby zatok
  • ostre i przewlekłe choroby gardła
  • ostre i przewlekłe choroby krtani
  • ostre i podostre zapalenie tchawicy
  • zapalenie ucha środkowego (metoda zalecana: inhalacja z użyciem inhalatora typu AMSA).

Cele inhalacji, czyli wziewnego podawania leków:

  • nawilżenie dróg oddechowych, ponieważ tylko prawidłowa wilgotność błony śluzowej zapewnia fizjologiczne warunki pracy dla nabłonka migawkowego
  • usprawnienie transportu śluzu, który może być produkowany w nadmiarze i zalegać w drogach oddechowych
  • rozrzedzenie zalegającej w drogach oddechowych wydzieliny
  • zniesienie skurczu mięśni gładkich oskrzeli
  • regeneracja nabłonka migawkowego oraz normalizacja jego działania
  • zmniejszenie stanu zapalnego (obrzęku) błony śluzowej, co w efekcie prowadzi do poszerzenia światła oskrzeli. Dzięki temu zmniejszony zostaje opór dla przepływającego powietrza, czyli dochodzi do łatwiejszego ruchu powietrza w drogach oddechowych.

Zalety wziewnego podania leku

Dzięki nebulizacji można osiągnąć analogiczny lub podobny efekt leczniczy w porównaniu do podania leku drogą np. doustną. Dodatkowo podobny efekt leczniczy można uzyskać przy użyciu mniejszych dawek leków.

Dlaczego tak się dzieje? Po pierwsze jest to związane z osiągnięciem wysokiego stężenia (czyli wysokiej zawartości) w miejscu działania, czyli np. zatokach, płucach. Po drugie przy nebulizacjach krótsza jest droga dotarcia leku do docelowego miejsca działania (oskrzela i pęcherzyki płucne). Po trzecie podczas każdej inhalacji możemy dostosować w taki sposób dawkę leku, aby była z jednej strony skuteczna, a z drugiej bezpieczna. Stąd inną dawkę używamy dla dzieci, inną dla osób dorosłych, a inną dla osób w podeszłym wieku. Inne zalety to: Mniejsze działania niepożądane, czyli takie działania negatywne, które charakteryzują działanie każdego leku, a których zawsze chcemy uniknąć podczas przyjmowania leku.

Inne korzyści z wziewnego podania leku to:

  • Łatwość wykonania zabiegu. Pacjent sam w warunkach domowych może po zapoznaniu się z instrukcją obsługi inhalatora prawidłowo podłączyć wszystkie jest elementy i następnie przeprowadzić zabieg nebulizacji.
  • Brak konieczności koordynacji wdechowo-wydechowej, tzn. takiego wykonywania wdechów i wydechów przez pacjenta, aby w odpowiednim momencie wykonać czynność oddechową i skoordynować ją z wydobywającymi się parami leków.
  • Możliwość stosowania w populacjach pacjentów trudno lub niewspółpracujących, np. wśród dzieci.

Czas zabiegu nebulizacji to w zależności od zastosowanego nebulizatora około 10-15 minut, cykl inhalacji standardowo składa się z kilku zabiegów. Po zabiegu należy pozostać w pomieszczeniu, nie powinno się palić oraz unikać gwałtownych zmian temperatur (np. wychodzenie na zimno). Inhalacje są niezwykle przydatne dla osób, które borykają się ze schorzeniami górnych dróg oddechowych, zapaleniem zatok, a nawet zwykłym nieżytem nosa (potocznie nazywanym katarem) czy przeziębieniem.

To niezwykle skuteczny sposób na zatkany nos. Ułatwia funkcjonowanie w czasie, w którym jest ono utrudnione przez infekcje, chore zatoki bądź nasilone objawy astmy.

Zobacz, gdzie możesz umówić się na inhalacje (LINK) 

Dowiedz się więcej o profesjonalnych inhalacjach typu AMSA. Zapraszamy do obejrzenia materiału wideo.


alvin-mahmudov-vKuEhorbvYI-unsplash-1200x800.jpg
03/Kwi/2020

Kiedy trzy-czterolatek mówi coraz głośniej, wkłada palce do uszu, skarży się na ból lub „zatkane ucho”, szum w uszach, nie reaguje na komunikaty – nie lekceważ tego. Prawdopodobnie ucho środkowe “zalane” jest płynem wskutek czego dziecko niedosłyszy. Jeśli stan taki trwa długo, może dojść do zaburzeń rozwoju mowy oraz nawet nieodwracalnego zniszczenia elementów ucha środkowego.

Skąd płyn w uszach?

Często powtarzające się infekcje górnych dróg oddechowych czy przewlekły nieżyt nosa, które niemal stale towarzyszą przedszkolakom na początku integracji z rówieśnikami powodują nawracający stan zapalny ucha środkowego – za błoną bębenkową gromadzi się płyn. Często nie daje dolegliwości bólowych, więc rodzice nie zdają sobie sprawy z powagi sytuacji. U dzieci przyczyną pojawienia się płynu może być przerost migdałka gardłowego – w przypadku wysiękowego zapalenia ucha migdałek bardzo często należy usunąć.

Kiedy operacja?

Drenaż uszu jest najskuteczniejszą metodą leczenia zapalenia ucha środkowego. Leczenie chirurgiczne stosuje się w przewlekłym, wysiękowym zapaleniu ucha środkowego, gdy nie uzyskano poprawy w postępowaniu zachowawczym (antybiotykoterapii). Drenaż wentylacyjny jest wskazany, gdy występuje niedosłuch, nawracają ostre zapalenia uszu, występuje przewlekła niewydolność trąbek słuchowych, a także, gdy stwierdzono opóźniony rozwój mowy czy występują wady rozwojowe twarzoczaszki.

Na czym polega zabieg drenażu?

Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym. W przygotowaniu do zabiegu pacjent wykonuje szereg badań, takich jak morfologia krwi i kontrola krzepliwości. Pacjent musi być zaszczepiony przeciwko WZW B (żółtaczka zakaźna). Skuteczność drenażu zewnętrznego jest bardzo duża, a powikłania występują bardzo rzadko.

Celem zabiegu jest stworzenie drogi ewakuacji wydzieliny i wentylacji ucha poprzez umieszczenie w jamie bębenkowej drenu z tworzywa sztucznego. Przed założeniem drenu nacinana jest błona bębenkowa i usuwany jest zalegający płyn, a jama bębenkowa płukana jest lekami działającymi miejscowo. Następnie zakładany jest dren wentylacyjny. Ma on kształt szpulki od nici. Jego rozmiar i rodzaj dobierany jest w zależności od rodzaju wysięku, stanu błony bębenkowej oraz innych czynników mogących mieć wpływ na proces gojenia się ucha środkowego.

Lekarz prowadzący podejmuje decyzję czy dren ma zostać założony na krótszy okres (np. kilka miesięcy) czy dłuższy (2 lata). U dzieci zwykle dren pozostaje w błonie bębenkowej do momentu aż samoistnie wypadnie.

 

Postępowanie po operacji

Po zabiegu z uszu może wydobywać się płyn – to prawidłowe działanie drenu przy stanie zapalnym ucha. Po operacji ucho należy zabezpieczać przed wodą, zachować szczególną ostrożność podczas kąpieli czy prysznica najlepiej stosując odpowiednie indywidualne wkładki przeciwwodne, dzięki którym dziecko może normalnie uczęszczać na zajęcia na basenie. Niewskazane jest nurkowanie, podczas którego mamy do czynienia z większym ciśnieniem wody. Nie powinno się także stosować płynów rozpuszczających woskowinę. Niezastosowanie do zaleceń może skutkować wtórnym zakażeniem ucha środkowego lub przedwczesnym wypadnięciem drenu.


RS_RIE_Custom_Bottlecap_Line_Up-1200x638.jpg
17/Mar/2020

Szacuje się, że problemy ze słuchem ma ok. 6 mln Polaków. U osób starszych nawet niewielkie niedosłuchy dwukrotnie zwiększają ryzyko depresji, niedosłuchy średniego stopnia – trzykrotnie, a u osób po siedemdziesiątce – aż pięciokrotnie. Większości z tych osób można pomóc, stosując odpowiednie aparaty słuchowe.

Jak działają aparaty słuchowe?

Aparaty zbierają dźwięki otoczenia poprzez bardzo czułe mikrofony, odpowiednio je wzmacniają, a następnie redukują hałasy. Tak przygotowane dźwięki przesyłane są do ucha przy pomocy miniaturowej słuchawki. Aparaty mogą mieć wiele różnych kształtów – od zausznych po wewnątrzuszne (aparat jest schowany w przewodzie słuchowym), kolorów czy dodatkowych funkcji. Niektóre z aparatów mogą współpracować z dodatkowymi akcesoriami (np. do rozmów telefonicznych, czy oglądania TV tak, aby słyszeć głos od razu w aparatach). Najlepsze z nich potrafią m.in. komunikować się bezpośrednio z telefonami komórkowymi tak, by przesyłać dźwięki od razu do uszu, bez dodatkowych akcesoriów. W większości są proste w obsłudze – jedynie aparaty wewnątrzuszne powinny być dobierane dla osób sprawnych manualnie i z dobrym wzrokiem, ze względu na niewielkie baterie, które trzeba wymieniać. Pamiętajmy, że komfort i wygoda użytkowania są najważniejsze – czasem estetyka schodzi na dalszy plan.

Medincus_Aparaty słuchowe
 

 

Kto powinien stosować aparaty słuchowe?

Aparaty słuchowe może i powinien stosować każdy, kto ma ubytek słuchu – niezależnie od wieku, przyczyny czy wielkości ubytku. Dobór odpowiedniego aparatu to zadanie protetyka słuchu (specjalisty zajmującego się aparatami słuchowymi). Z uwagi na skomplikowanie i niezbędną wiedzę, doborem aparatów słuchowych powinni zajmować się wyłącznie dyplomowani protetycy słuchu. Zdecydowanie nie wolno kupować aparatu bez szczegółowych badań przeprowadzonych w gabinecie lekarskim i bez specjalistycznej konsultacji z otolaryngologiem. Aparaty słuchowe to urządzenia medyczne i muszą być certyfikowane, zarejestrowane w Polsce oraz dopasowywane przez profesjonalistów. Korzystanie ze źle dobranego aparatu przyniesie więcej szkód niż pożytku. Korzystanie z prymitywnych „wzmacniaczy”, które często można kupić na bazarach lub przez internet jest niebezpieczne dla naszego słuchu. Należy ich unikać.

Medincus_Aparaty słuchowe
 

Jakie badania należy wykonać i jak wybrać aparat?

Niezastąpiony w całym procesie jest lekarz otolaryngolog, który zbada uszy, przeprowadzi dokładny wywiad, zleci niezbędne badania słuchu oraz sprawdzi czy ubytek słuchu nie wymaga wcześniejszego leczenia farmakologicznego lub chirurgicznego. Warto pamiętać, że profesjonalne przychodnie wykonują wszystkie badania słuchu u siebie, bez potrzeby odsyłania pacjenta do innych placówek lub punktów protetycznych na badania. Większość badań powinna też być wykonana podczas tej samej wizyty lekarskiej – to ważne, bo jeśli na zwykłą audiometrię musimy umawiać się do innego punktu lub wykonać ją za kilka dni, to stan słuchu może się zmienić. Takie badania są wówczas mało miarodajne.

Aby aparat dobrze służył swojemu użytkownikowi musi być prawidłowo dopasowany i dobrany do potrzeb i jego możliwości (np. manualnych, technicznych). Inne modele będą odpowiednie dla osób młodych, przyzwyczajonych do nowoczesnych technologii, a inne dla seniorów, którzy mogą potrzebować nieco większych i łatwiejszych w obsłudze urządzeń. Kluczowe są doświadczenie i wiedza protetyka słuchu, ale i możliwość przetestowania aparatów. Kilkudniowe testy w domu z pewnością pomogą wybrać najlepszy dla nas aparat i prawidłowo go ustawić. Powinniśmy dobrze się zastanowić, ponieważ aparatów słuchowych (tak jak okularów czy samochodu) nie będziemy wymieniać co roku. Warto wybrać najlepsze rozwiązanie, które posłuży nam kilka lat.

 

Jak zacząć?

Rozpoczynając przygodę z aparatami należy pamiętać, że jest to urządzenie elektroniczne, a nie zupełnie „nowe ucho”, słuchania w aparacie trzeba się nauczyć. Na początku dźwięki mogą brzmieć odrobinę inaczej, niż je zapamiętaliśmy. Niektórzy użytkownicy szybko przyzwyczajają się do swoich aparatów słuchowych i doświadczania dźwięków na nowo, inni potrzebują na to trochę więcej czasu. Jeśli ktoś tracił słuch stopniowo, przez wiele lat, to również stopniowo musi go odzyskiwać. Nie można oczekiwać, że od razu będzie idealnie. Pamiętajmy, że nie można się zniechęcać! Mózg jest bardzo plastyczny i wraz z „nauką słyszenia od nowa” będzie wysyłał sygnały, że już może usłyszeć jeszcze więcej.

 


shutterstock_1172930341-1200x797.jpg
09/Mar/2020

Choroba refluksowa przełyku (gastroesophageal reflux disease, GERD) od wielu lat należy do najczęstszych schorzeń górnego odcinka przewodu pokarmowego. GERD stanowi istotny problem społeczny, tym bardziej, że charakteryzuje się często wieloletnim przebiegiem i dużą skłonnością do nawrotów. Szacuje się, że około połowa dorosłej populacji krajów rozwiniętych (Europa Zachodnia, USA, Australia) przynajmniej raz w życiu doświadczyła objawów zarzucania żołądkowo-przełykowego, a 20-30% tej populacji cierpi z powodu GERD. W krajach wysoko rozwiniętych objawy refluksu występują codziennie u 3-7% populacji, raz na tydzień u około 20% populacji, a raz w miesiącu odczuwa ją 36% ludzi. U wielu ludzi z przewlekłymi chorobami układu pokarmowego mogą pojawić się dolegliwości ze strony gardła i krtani. Szczególnie często ten problem występuje u zawodowych śpiewaków.

Do tworzenia czystego, ładnie brzmiącego głosu potrzebne są między innymi zdrowe, gładkie fałdy głosowe. Kwaśna treść żołądkowa zarzucana do przełyku nie tylko może wywołać uczucie pieczenia lub ciała obcego w gardle, może także powodować obrzęk delikatnych brzegów fałdów głosowych. Prowadzi to do słyszalnych zmian w głosie.

Choroba refluksowa równie często występuje u obu płci, może dotyczyć każdej grupy wiekowej, jednak większą zapadalność obserwuje się u osób po 40. r.ż., u mężczyzn. Z innych czynników potwierdzono związek nadwagi (BMI > 25 kg/m2) z występowaniem objawów i zapalenia przełyku przez niekorzystny wpływ zwiększonego ciśnienia w jamie brzusznej na zwieracz przełyku oraz sprzyjanie powstawaniu przepukliny rozworu przełykowego przepony.

Z uwagi na wzrastającą częstość występowania choroby refluksowej przełyku uważana jest ona za chorobę tego tysiąclecia. Pacjenci z chorobą refluksową mają niższy komfort fizyczny i psychiczny niż np. chorzy z cukrzycą, zapaleniem stawów lub nadciśnieniem tętniczym. Choroba refluksowa przełyku wpływa także w sposób negatywny na zdolność do świadczenia pracy oraz jej efektywność. Bardzo ważnym problemem jest wysoki odsetek nawrotów choroby, ponieważ u ok. 80% pacjentów objawy występują ponownie w ciągu roku od skutecznego wyleczenia ostrej fazy.

Przyczyny

Do czynników ryzyka, które są związane z objawami ze strony krtani i dróg oddechowych, należą:

  • częste używanie głosu,
  • palenie tytoniu,
  • infekcje dróg oddechowych,
  • objawy alergiczne,
  • posiadanie zwierząt domowych,
  • przebywanie w pobliżu klimatyzatorów,
  • spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła,
  • nowe warunki środowiskowe.

Objawy

Objawy refluksu krtaniowo-gardłowego:

  • kaszel – po posiłku i w godzinach porannych,
  • poranne zaburzenia emisji głosu,
  • uczucie suchości w gardle,
  • uczucie ciała obcego/przeszkody w gardle,
  • stałe pochrząkiwanie,
  • uczucie spływanie wydzieliny po tylnej ścianie gardła,
  • ból gardła,
  • nieprzyjemny zapach z ust,
  • dławienie, duszność nasilająca się w godzinach nocnych,
  • skurcz głośni,
  • procesy zapalne w obrębie górnych i dolnych dróg oddechowych,
  • wysiękowe zapalenie uszu,
  • choroby zębów i przyzębia.

Dolegliwości wywoływane przez chorobę refluksową

  • kaszel, szczególnie w nocy,
  • poranna chrypka, która w ciągu dnia przechodzi,
  • częste pochrząkiwania – tzw. czyszczenie gardła,
  • ból przy połykaniu,
  • uczucie suchości w ustach,
  • obłożony język,
  • uczucie ciała obcego w gardle,
  • trudności w oddychaniu szczególnie w nocy, w niektórych przypadkach może nawet nastąpić odruchowy skurcz mięśni krtani,
  • zgaga lub odbicia kwaśną treścią pokarmową,
  • dolegliwości ze strony trąbek słuchowych i ból ucha.

Zmiany w krtani, jakie można zaobserwować w wyniku refluksu

  • zaczerwienienie i obrzęk fałdów głosowych,
  • owrzodzenia kontaktowe,
  • ziarniniaki tylnej części fałdów głosowych,
  • ziarniniaki wyrostków głosowych chrząstek nalewkowatych,
  • zwężenie tylnego odcinka szpary głośni,
  • zapalenie stawu pierścienno-nalewkowatego,
  • zwężenie nadgłośniowe i podgłośniowe.

Przewlekły stan zapalny może sprzyjać pojawieniu się nowotworu.

Wszelkie rany powstałe na skutek operacji znaczne gorzej się goją u pacjentów z chorobą refluksową. Dlatego tak ważne jest leczenie tej choroby przed zabiegami operacyjnymi przeprowadzanymi w tej okolicy.

Diagnoza

W Centrum Słuchu i Mowy MEDINCUS przeprowadzamy badania, które mogą potwierdzić występowanie choroby refluksowej i jej wpływ na krtań, gardło i nosogardło. Do tego celu wykorzystywany jest wysokiej klasy, nowoczesny sprzęt endoskopowy umożliwiający obrazowanie struktur wewnętrznych na monitorze telewizora.

Leczenie

Leczenie choroby refluksowej odpowiednimi lekami, przestrzeganie diety oraz zaleceń lekarza powoduje ustąpienie dolegliwości. W przypadku leczenia choroby refluksowej najważniejsze jest leczenie przyczynowe.

Ponieważ w pewnym sensie choroba refluksowa jest chorobą przewlekłą, trudną do leczenia, farmakologiczne efektywne leczenie powinno obejmować:

  1. zlikwidowanie dolegliwości zgłaszanych przez pacjenta (objawów subiektywnych),
  2. zapobieganie nawrotom uszkodzenia błony śluzowej przełyku oraz jej wygojenie
  3. zapobieganie powikłaniom GERD.

Nierozerwalną zasadą związaną z leczeniem farmakologicznym GERD jest modyfikacja trybu życia pacjenta. Zalecane są:

  • uniesienie wezgłowia łóżka o około 15 cm. Powoduje to osłabienie nocnego zarzucania treści żołądkowej do przełyku, przez co zmniejszone zostaje ryzyko uszkodzenia przełyku,
  • zaprzestanie stosowania używek takich jak: alkohol, papierosy,
  • unikanie obfitych posiłków, szczególnie przed porą nocną i położeniem się ,
  • unikanie posiłków tłustych,
  • stosowanie diety odchudzającej w przypadku pacjentów otyłych,
  • wyeliminowanie lub zdecydowane ograniczenie takich produktów spożywczych jak: mięta, czekolada, kawa (również bezkofeinowa), herbata, soki, napoje gazowane.

Przebieg leczenia zależy od zaawansowania choroby oraz powstałych na skutek choroby zmian. Może przebiegać w sposób ciągły (stany zaawansowane) i wtedy możemy mówić o przewlekłej farmakoterapii lub może przebiegać w schemacie przerywanym (zastosowanie inhibitorów pompy protonowej). W wielu przypadkach, kiedy objawy są łagodne oraz nie ma innych przeciwwskazań, stosowane może być leczenie w momencie wystąpienia objawów, doraźne. Strategia leczenia choroby refluksowej polega na zmniejszeniu niekorzystnego oddziaływania kwasu solnego w obrębie przełyku i w ten sposób zapobieganie pojawiania się nowych owrzodzeń oraz gojenie się już powstałych.

Należy pamiętać, że leczenie choroby refluksowej powinno odbywać się pod nadzorem lekarza. Stosowanie leków z grupy inhibitorów pompy protonowej przez długi czas bez konsultacji z lekarzem może skutkować poważnymi problemami związanymi ze zmianą mikrobiomu w obrębie przewodu pokarmowego.

Leki zobojętniające, neutralizujące nadmiar kwasu solnego, zgodnie z aktualnymi wytycznymi odgrywają rolę uzupełniającą w leczeniu tego schorzenia. Mechanizm ich działania polega na reakcji chemicznej z kwasem solnym i neutralizowanie go. Przykładami tej grupy leków są: wodorotlenek glinu, wodorotlenek magnezu, węglan wapnia, alginian sodu. Występują w postaci tabletek i zawiesin. Symetykon działa poprzez zmniejszenie incydentów cofania się treści żołądkowej do przełyku poprzez osłabienie skłonności soku żołądkowego do tworzenia pienistej wydzieliny. Dodatkowo symetykon działa również w dalszych odcinkach przewodu pokarmowego powoduje zmniejszenie wzdęć i dyskomfortu w jamie brzusznej.

INHIBITORY POMPY PROTONOWEJ są lekami najsilniej hamującymi wydzielanie w żołądku. Są to tzw. „proleki”, czyli nie od razu występują w formie aktywnej, a muszą zostać zaktywowane w środowisku kwaśnym, czyli w żołądku. Efektem ich działania jest zahamowanie/zmniejszenie produkcji kwasu solnego w żołądku. Bardzo ważnym aspektem skuteczności działania tych leków jest ich odpowiednie stosowanie. Ponieważ są w formie nieaktywnej wymagań jest ich aktywacja w środowisku kwaśnym, muszą być stosowane co najmniej 30 minut przed posiłkiem, najczęściej stosuje się je rano. Aktualnie na rynku farmaceutycznym dostępna jest bez recepty dawka 20 mg omeprazolu, który należy do grupy inhibitorów pompy protonowej. 

Zalecenia

Zalecenia w chorobie refluksowej:

  • jedz posiłki często w ciągu dnia, ale w małej objętości, by nie powodować zwiększonego ciśnienia na zwieracz dolny przełyku,
  • jeżeli cierpisz na nadwagę, to wskazane jest zrzucenie nadmiaru kilogramów. otyłość powoduje zwiększenie ciśnienia w brzuchu. ma to wpływ na parcie treści pokarmowej z żołądka do przełyku,
  • jeżeli palisz, rzuć palenie. związki chemiczne wydzielające się podczas palenia wpływają na obniżenie napięcia mięśni zwieracza dolnego przełyku,
  • śpij na „wysokiej” poduszce z głową uniesioną kilkanaście centymetrów od poziomu łóżka. takie ułożenie zmniejsza ciśnienie pokarmów w żołądku na zwieracz dolny przełyku,
  • unikaj jedzenia przed pójściem spać, kładź się 3-4 godziny po ostatnim posiłku,
  • unikaj ciasnych ubrań, pasków, które uciskają brzuch,
  • po posiłku nie pochylaj się, nie zginaj, trzymaj postawę stojącą przez kilka, kilkanaście minut po jedzeniu,
  • unikaj stresu.

Unikaj napojów i pokarmów, które mają wpływ na zmniejszenie napięcia zwieracza dolnego przełyku:

  • nie pij kawy, herbaty, coca-coli, alkoholu, napojów gazowanych, soków: cytrusowych, pomidorowych, mleka, maślanki,
  • unikaj owoców: kiwi, jabłek, melonów, bananów, brzoskwiń, śliwek i truskawek,
  • nie jedz następujących warzyw: cebuli, marchewki, rzodkiewek, pomidorów, ogórków, brokułów, papryki, bakłażanów, fasoli,
  • unikaj tłustych, smażonych potraw, takich jak: boczek, kiełbasa, jajecznica, pizza, frytki, chipsy itp.,
  • unikaj ostrych przypraw, sosów do sałatek opartych na occie, soku z cytryny,
  • unikaj marynowanych potraw.

Jeżeli obserwujesz u siebie wymienione objawy, poszukaj pomocy u lekarza.


Copyright by CSIM 2018. Все права защищены.

Copyright by CSIM 2020. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Realizacja: X-Connect.pl
Cвершение: X-Connect.pl
Skip to content