maly-leki-1200x800.jpg
22/lip/2022

Okres letni to czas podwyższonych temperatur. Warto zadbać o właściwe nawodnienie organizmu, ochronę przed przegrzaniem, przed szkodliwym promieniowaniem UV … oraz o odpowiednie warunki dla przyjmowanych leków, które zdecydowanie ciepła nie lubią. Dlatego latem należy zweryfikować sposób ich przechowywania i przestrzegać zasad jakie zaleca producent; opis znajduje się na opakowaniu lub w dołączonej do produktu ulotce.


Najczęściej na opakowaniach pojawiają się następujące zalecenia:

– Przechowywać lek w suchym miejscu, bez dostępu promieniowania słonecznego;

– Przechowywać w temperaturze pokojowej, w zakresie 15-25°C;

– Przechowywać w chłodnym miejscu, czyli 10-15°C – w pomieszczeniach zwykle występują wyższe temperatury – dla bezpieczeństwa warto włożyć taki lek do lodówki.

– Przechowywać w lodówce, czyli w temperaturze 2-8°C.

 

Dlaczego należy chronić leki przed wysoką temperaturą?

Skład farmaceutyków wystawionych na działanie wysokich temperatur czy ekspozycję na słońce może w znaczący sposób ulec modyfikacji, co może zagrozić naszemu zdrowiu lub nawet życiu. O ile zmiany w barwie, smaku, zapachu czy konsystencji preparatu potrafimy zauważyć sami, o tyle już te zachodzące we właściwościach fizykochemicznych są niezauważalne gołym okiem, a mogą być bardzo niebezpieczne dla organizmu ludzkiego. Przykładem leków, które muszą być chronione przed wysokimi temperaturami są antybiotyki – przechowywane w cieple, tracą swoje właściwości terapeutyczne i przestają aktywnie zwalczać bakterie.

 

Gdzie przechowywać leki?

Produkty lecznicze należy przechowywać w suchym, chłodnym i pozbawionym wilgoci miejscu, bez dostępu promieni słonecznych. Jeśli preparat wymaga utrzymywania w lodówce – nie umieszczajmy go na półce na drzwiach, ponieważ występują tam największe różnice temperatur, które mogą zaszkodzić farmaceutykowi. Ostrożność należy zachować również w przypadku takich produktów jak np. paski diagnostyczne do sprawdzania poziomu cukru we krwi, które nie mogą być wystawione na wahania temperatury i wilgotności powietrza, z uwagi na możliwość podania błędnego odczytu, a co za tym idzie złego dawkowania insuliny.

 

W jaki sposób transportować leki?

Przede wszystkim zawsze należy zapoznać się z zaleceniami na dołączonej do preparatu ulotce lub zasięgnąć porady farmaceuty. Leki bezwzględnie wymagające przechowywania w niskich temperaturach, najlepiej przewozić w lodówce lub termosie, do którego można dodatkowo włożyć schłodzony żelowy kompres termiczny. Produkty na co dzień przechowywane w temperaturze pokojowej umieszczamy w pobliżu nawiewów (najlepiej na podłodze), w kabinie (jeśli pojazd jest klimatyzowany) lub w bagażniku, z dala od miejsc, które są wystawione na działanie promieniowania słonecznego. Na rynku dostępne są opakowania termiczne do przewozu leków, jednak odpowiednią temperaturę wewnątrz utrzymują jedynie około 1 godziny, dlatego na dłuższą podróż się nie sprawdzą.

 

Na co zwrócić uwagę przed zaaplikowaniem leku?

Przed podaniem leku, należy sprawdzić jego termin przydatności, stan i wygląd. Jeśli różni się on od swojej pierwotnej postaci lub upłynął już termin przydatności – preparatu nie wolno stosować. Bardzo wnikliwie powinno się kontrolować leki termolabilne, a więc szczególnie wrażliwe na zmiany temperatury otoczenia. Przykładem takich leków są czopki, globulki, szczepionki czy insuliny.

 

Pamiętajmy, że niektóre leki mogą spowodować fototoksyczne lub fotoalergiczne reakcje skórne, gdy – po ich zażyciu – ciało będzie wystawione na działanie promieniowania słonecznego. W grupie tych leków są m. in. antybiotyki, leki przeciwhistaminowe, przeciwzapalne, a także antydepresyjne, które posiadają w swoim składzie zioła, np. dziurawiec.

Leki powinny pozostać w oryginalnych opakowaniach, zabezpieczających przed czynnikami zewnętrznymi i ułatwiających identyfikację preparatu. Zawsze warto zachować dołączoną do opakowania ulotkę. 


clima-mała-1200x800.jpg
27/cze/2022

Klimatyzacja bywa bardzo przydatna, zwłaszcza, gdy jesteśmy zmuszeni przebywać przez kilka godzin w dusznym, gorącym pomieszczeniu, co zwiększa prawdopodobieństwo przegrzania organizmu i może prowadzić do udaru cieplnego.

Włączając klimatyzację, często jednak błędnie ustawiamy ją na zbyt niską temperaturę, zapominając, iż najlepiej obniżyć ją jedynie o 5-6 stopni w stosunku do temperatury panującej na zewnątrz.

Organizm człowieka, w zależności od wieku i własnych preferencji, czuje się komfortowo w innych warunkach. Orientacyjnie, najlepszą temperaturą dla noworodka będą 24 stopnie C., niezależnie od pory dnia, niemowlęta i starsze dzieci dobrze czują się w temperaturze 21-22 stopni C., natomiast osoby dorosłe – 20 st. C.

Jak używać klimatyzacji, aby nie szkodziła?

Z klimatyzacji możemy korzystać bez obaw – również w obecności małych dzieci (noworodków, niemowląt czy kilkulatków), pod warunkiem, że użytkowana będzie rozsądnie i dostosujemy się do kilku zasad:

– różnica temperatury na zewnątrz i w klimatyzowanym pomieszczeniu nie powinna przekraczać 5-6 st. C,

– podróżując samochodem z dzieckiem, kierujemy nawiew na sufit lub nóżki, nigdy na twarz czy główkę, gdyż są to miejsca bardzo wrażliwe na niskie temperatury. Nadmierne schłodzenie może wywołać infekcje, np.: katar, ból gardła, zapalenie migdałków, ból ucha, które potrafią przerodzić się w poważniejsze dolegliwości. Najbezpieczniej nieco schłodzić rozgrzane auto (o max. 5 st. C w porównaniu z temperaturą na zewnątrz), zanim wsiądziemy do niego z malcem, a kilkanaście minut przed końcem podróży wyłączyć klimatyzację, aby temperatura w samochodzie wyrównała się z panującą na zewnątrz,

– klimatyzacja w hotelach może być ustawiona na maksymalne chłodzenie w jak najkrótszym czasie, dlatego warto to sprawdzić i dostosować wartości do swoich potrzeb,

– w miejsca, w których nie mamy wpływu na dobór parametrów klimatyzacji (środki komunikacji, teatry, kina, muzea itd.), zabierajmy ze sobą dodatkowe dziecięce wyposażenie: czapeczki, aby ochronić wrażliwe uszy i zabezpieczyć je przed przewianiem, kocyki lub inne ubranka, które zapewnią dziecku komfort cieplny.

Dlaczego ważne jest regularne czyszczenie klimatyzacji?

Przegląd oraz czyszczenie klimatyzacji, zarówno w domu, jak i w samochodzie, powinny odbywać się regularnie. Dotyczy to głównie okresu jej wzmożonej eksploatacji, gdyż właśnie wtedy staje się ona siedliskiem szkodliwych drobnoustrojów: niebezpiecznych bakterii, grzybów i pleśni, mogących wywołać u dzieci i dorosłych np. infekcje górnych dróg oddechowych, zwłaszcza gardła czy alergię.


AdobeStock_231742775-min-1200x800.jpeg
21/cze/2022

Pobyt w szpitalu to dla większości dzieci niecodzienna sytuacja. Szpital z reguły postrzegany jest jako miejsce nieprzyjemne, wywołujące lęk, ból, osamotnienie. Na szczęście umysł dziecka nienauczony złym doświadczeniem działa bez uprzedzeń. Dziecko, które pierwszy raz mierzy się z nową sytuacją nastawione jest zawsze pozytywnie, a poprzez doświadczanie rozwija się. Przygotowanie do pobytu dziecka w szpitalu należy zatem rozpocząć od przyjęcia właściwego nastawienia przez rodziców. To właśnie rodzice mogą najbardziej pomóc dziecku uspokoić emocje albo też przeciwnie, poprzez własny niepokój mogą spotęgować jego lęk i wzbudzić niechęć do leczenia. Niezwykle ważne jest zadbanie, by nowa sytuacja nie kojarzyła się z lękiem i niechęcią, a dziecięca ciekawość popychająca do rozwoju bazowała na dobrym nastawieniu psychicznym. Emocje dziecka są zwykle lustrzanym odbiciem odczuć rodzica.

Po pierwsze przygotuj emocjonalnie siebie i dziecko

Rozmawiaj z dzieckiem o tym, co się wydarzy, z czego to wynika i co ma na celu. Poinformuj o zabiegu z wyprzedeniem, a nie w ostatniej chwili. Zaskoczony mały pacjent może zareagować oporem, co znacznie utrudni pracę personelu medycznego, leczenie i rekonwalescencję. Informacje, jakich udzielasz dziecku dostosuj do jego wieku, rozwoju umysłowego i poziomu wrażliwości.

0-2 l. – tak małe dzieci nie sposób przygotować, więc najlepiej skup się na przygotowaniu samego siebie. Twoje dziecko z pewnością wyczuje Twoje emocje, niepewność, obawy. Staraj się być spokojnym.

2-3 l.  – dla dwulatków liczy się tu i teraz. Nie rozumieją jeszcze upływu czasu. Rozmowę o zabiegu przeprowadź na dwa dni przed pobytem w szpitalu oraz tuż przed, w drodze do szpitala.

 4-6 l.  – przedszkolaki zaczynają nabywać poczucia czasu. Znają już dni tygodnia i pory dnia. Porozmawiaj z dzieckiem o zabiegu kilka razy. Zacznij rozmowy na tydzień przed i przypominaj, że zbliża się dzień zabiegu. Tłumacz, w czym mu on pomoże.

7-11 l. – to już wiek, przed którym zdecydowanie nie należy ukrywać szczegółów tego, co się wydarzy. Dziecko musi zrozumieć, czemu ma służyć operacja. Zacznij rozmawiać z nim wcześniej (np. tydzień), by zdążyło zadać wszystkie pytania i rozwiać swoje wątpliwości.

W zrozumieniu sytuacji pomoże dziecku przełożenie obecnej sytuacji na opowieść o losach ulubionych bohaterów bajki, którzy znaleźli się w szpitalu lub nawiązanie w opowieściach do podobnej sytuacji z własnego dzieciństwa.

Przed zabiegiem:

  • Z zgodnie z zaleceniem lekarza, na tydzień przed zabiegiem wykonaj dziecku badania: morfologię krwi, określenie grupy krwi oraz badanie ogólne moczu.
  • Na dwa tygodnie przed zabiegiem dziecko musi być zdrowe. Jeżeli w tym czasie wystąpiła jakakolwiek infekcja, a szczególnie gdy przyjmowało antybiotyki, zabieg należy odroczyć.
    Dzieci mają skłonność do częstych infekcji dróg oddechowych i przeziębień. Po przebyciu infekcji trzeba odczekać jeszcze tydzień, a jeżeli dziecko przyjmowało antybiotyki, okres od odstawienia antybiotyku do zabiegu powinien wynosić minimum 2 tygodnie. W razie jakichkolwiek wątpliwości warto skonsultować się z lekarzem prowadzącym.
  • Planując termin zabiegu uwzględnij kalendarz szczepień i zachowaj przynajmniej dwa tygodnie odstępu pomiędzy szczepieniem a zabiegiem.
  • Jeśli dziecko zażywa leki wpływające na krzepnięcie krwi, należy skonsultować się z kardiologiem lub lekarzem prowadzącym pod kątem możliwości ich odstawienia przed operacją.
  • Na 21 dni przed zabiegiem w znieczuleniu ogólnym bezwzględnie przestań podawać dziecku: preparaty ziołowe zawierające: dziurawiec, miłorząb (Ginko), czosnek, echinacea, tran, sok malinowy, soki z ciemnych owoców, miód, suplementy uodparniające.

    Przygotowanie do zabiegu w znieczuleniu ogólnym

    Przy zabiegach wykonywanych u małych pacjentów anestezjolog ma mniej czasu na działania i reakcję niż w przypadku znieczulania dorosłych. Najczęściej stosowaną formą podania znieczulenia ogólnego u dzieci jest forma wziewna, która większości kojarzy się z domową inhalacją. Kluczowym zadaniem anestezjologa jest zapewnienie pacjentowi bezpieczeństwa, dlatego przed zabiegiem przeprowadza dokładny wywiad (w postaci ankiety przedoperacyjnej) dotyczący stanu zdrowia małego pacjenta. Tu ważne są nawet najmniejsze szczegóły. Powiedz lekarzowi o wszystkich alergiach i Twoich podejrzeniach o alergiach dziecka. Poinformuj o lekach, witaminach i preparatach ziołowych, które przyjmuje dziecko. Ankieta przedoperacyjna służy zebraniu informacji, na podstawie których możliwe będzie wybranie najbardziej korzystnego postępowania anestezjologicznego. Dokładne i wyczerpujące wypełnienie tej ankiety pozwoli zwiększyć bezpieczeństwo pacjenta w czasie  zabiegu. Każde pytanie odnosi się do czynników mogących mieć wpływ na przebieg i bezpieczeństwo znieczulenia.

    Pobyt w szpitalu

    Duże znaczenie dla dobrego samopoczucia małych pacjentów ma ich plan dnia. Postępowanie zgodnie z przyzwyczajeniami i ustalonym porządkiem zajęć pomaga w spokojnym przetrwaniu pobytu w szpitalu. Jeżeli dziecko śpi w ciągu dnia, nie rezygnujcie z drzemek również podczas hospitalizacji. W większości placówek rodzic może być przy dziecku podczas całego pobytu w szpitalu. Powszechna staje się także obecność rodzica podczas podania znieczulenia – na bloku operacyjnym oraz przy wybudzaniu – na sali pooperacyjnej. To daje dziecku poczucie bezpieczeństwa.

    Pamiętaj, że szpital to miejsce, gdzie pacjenci dochodzą do zdrowia i potrzebują spokoju. W miarę możliwości rozmawiaj o tym z dzieckiem i starajcie się, by Wasze zachowania nie naruszały spokoju innych pacjentów.  

    Podczas pobytu dziecka w klinice zaplanuj również czas dla siebie. Pamiętaj o przerwach na kawę i posiłki.


katar_AdobeStock_67156336.jpg
20/maj/2022

Jak powstaje katar.

Wnętrze nosa pokrywa specjalna warstwa komórek – błona śluzowa. Jej zadaniem jest nawilżanie wdychanego powietrza oraz neutralizacja potencjalnych zagrożeń, m.in. bakterii, wirusów
czy alergenów, a często nawet zwykłych zanieczyszczeń. W momencie gdy układ odpornościowy rozpoznaje wroga, komórki produkują coraz więcej śluzu, o różnej gęstości i kolorach, by skutecznie walczyć z przeciwnikami. To właśnie jest katar.

Katar, kaszel, podrażnione gardło – z tymi objawami ma do czynienia każdy z nas. Dokładnie te same symptomy towarzyszą infekcji wirusowej i mogą świadczyć także o alergii. Mimo podobieństw syndromów, skuteczne leczenie musi być zupełnie różne w obu tych przypadkach.

Jak zatem rozpoznać kiedy mamy do czynienia z przeziębieniem, a kiedy z alergią?

Na co dzień nasze organizmy atakują setki różnych wirusów, które powodują infekcję. Odpowiedzią z układu immunologicznego jest usilna obrona, efektem której jest katar, a wraz ze spływającym katarem pojawia się kaszel, który jest funkcją obronną z układu oddechowego. Infekcje wirusowe zwykle przebiegają bez podwyższonej temperatury. Wydzielina z nosa jest zwykle gęsta i mętna. Przy infekcji objawy te rozwijają się stopniowo. W pierwszym dniu kataru jest mniej, nasila się on jednak wraz z przebiegiem przeziębienia i przybiera różne kolory i gęstości. Infekcje wirusowe  trwają zwykle 7-14 dni. Po tym czasie organizm pozbywa się objawów i katar mija. Wprost przeciwnie do kataru alergicznego, który może trwać miesiącami.

Katar alergiczny jest efektem nadczynności układu odpornościowego. Organizm alergika opatrznie traktuje niegroźne pyłki jako wroga, uwalnia substancje chemiczne, które powodują obrzęk błony śluzowej nosa, kichanie, katar i kaszel. Alergii często towarzyszy swędzenie i łzawienie oczu. Alergeny wziewne, takie jak pyłki roślin, roztocza kurzu domowego, czy alergeny odzwierzęce wzmagają pracę komórek odpornościowych dokładnie tak samo jak przy infekcji wirusowej. Przy alergii wydzielina z nosa jest zwykle wodnista, przeźroczysta i jest jej dużo. O ile, infekcje wirusowe trwają do momentu zwalczenia wirusa, tak objawy alergii utrzymują się  tak długo, jak organizm ma do czynienia z alergenem, nawet cały rok. Obserwując objawy charakterystyczne dla alergii można zauważyć, że zaostrzają się w bezwietrzny, słoneczny dzień, a nieco ustępują podczas deszczu. Powszechnie utarło się przekonanie, że alergeny wziewne pojawiają się w powietrzu w okresie wiosennym. Tymczasem drzewa pylą już od końca stycznia do lipca, trawy i zboża od marca do września, a krzewy i chwasty od lipca do października. Alergicy kichają także jesienią, gdy wraz
z podmuchami wiatru w powietrzu unoszą się gromadzące się na suchych liściach grzyby.

Leczenie

W Polsce funkcjonuje przysłowie, że katar leczony trwa siedem dni, a nieleczony tydzień. Czy zatem katar wymaga leczenia? W przypadku nowonarodzonych dzieci katar może być niebezpieczny. Zatkany nos blokuje tor oddechowy i powoduje ogromny dyskomfort. Noworodki oddychają wyłącznie nosem – potrafią jednocześnie oddychać i ssać. Zatkany nosek z pewnością utrudnia im ssanie i może powodować niedotlenienie. Nabieranie i wypuszczanie powietrza ustami, to nauka wtórna.  W wyniku zatkanego nosa niemowlę nauczy się oddychać ustami, ale nos to filtr oczyszczający wdychane powietrze, a także regulujący jego temperaturę i wilgotność. Co więcej, odpowiada również za odczuwanie zapachu, a zapach ma niesłychanie wielkie znaczenie dla człowieka, który dopiero uczy się żyć poza organizmem mamy. Komfort związany ze swobodnym oddychaniem, daje maluchom poczucie bezpieczeństwa, które jest warunkiem koniecznym prawidłowego rozwoju psychofizycznego. Na rynku dostępne są spraye pomagające udrożnić nos, zmniejszające obrzęk śluzówki, które można stosować już od pierwszych dni życia. Należy jednak pamiętać, że aplikować można je maksymalnie przez 5 dni. Pomocne w oczyszczaniu nosa są także inhalacje z soli fizjologicznej. Można stosować je nawet 3-4 razy dziennie. W przypadku gęstego, trudnego do oczyszczenia kataru niezbędne jest stosowanie leków mukolitycznych, które powodują upłynnienie i zmniejszenie lepkości śluzu znajdującego się w drogach oddechowych. Dzięki temu pomagają oczyścić drogi oddechowe z zalegającej w nich wydzieliny. Podobne działanie będą miały nebulizacje solą hipertoniczną, która opiera się na nawilżaniu, upłynnianiu i rozrzedzaniu wydzieliny, obkurczaniu błon śluzowych oraz na udrażnianiu. Zarówno sól hipertoniczna jak i leki mukolityczne mają działanie wykrztuśne, prowokujące i ułatwiające odkrztuszanie wydzielin
z dróg oddechowych. To ważne, by tej grupy leków nie stosować przed snem.

Przy katarze alergicznym ulgę może przynieść stosowanie leków oczyszczających i udrażniających nos, takich jak spraye do nosa czy nebulizacje, jednak głównym sposobem na alergię jest podanie środków antyhistaminowych. To właśnie histamina jest  hormonem tkankowym i neuroprzekaźnikiem – mediatorem stanu zapalnego. To ona przekazuje kolejnym komórkom informację,
że nadchodzi “niebezpieczeństwo”, że jakaś toksyczna substancja dostała się do organizmu. Leki przeciwhistaminowe hamują działanie hormonu histaminy. Sprawiają, że organizm nie reaguje
na alergeny, które wcześniej traktował jako zagrożenie. 

Nawracające i trwające dłużej niż 10-14 dni objawy związane z katarem warto skonsultować z lekarzem. 


błędnik.jpg
31/gru/2021

Błędnik to niewielki organ, umiejscowiony w uchu wewnętrznym. Choć niepozorny – pełni dwie bardzo ważne funkcje: odpowiada za zmysł słuchu oraz zmysł równowagi. Pomagają mu w tym otolity (kamyczki błędnikowe) – drobne kryształki węglanu wapnia, wchodzące w skład ucha wewnętrznego. Dzięki nim mózg dostaje sygnały o aktualnym położeniu ciała. Jeśli otolity zaczną się przemieszczać albo gdy błędnik działa nieprawidłowo, wspomniane sygnały zostają zaburzone i mózg nie potrafi ustalić położenia ciała. Jego reakcją na zaistniały problem są zawroty głowy.

Przyczyny problemów z błędnikiem:

  • zapalenie błędnika – najczęściej wywoływane przez bakterie (obecne po procesie zapalnym w uchu środkowym), wirusy (np. świnki, różyczki, odry, grypy, ospy wietrznej, półpaśca, opryszczki i HIV), toksoplazmozę, urazy (np. złamanie kości skroniowej), choroby autoimmunologiczne i choroby układowe.
  • zapalenie nerwu przedsionkowego,
  • zespół położeniowych zawrotów głowy,
  • choroba Meniere’a,
  • zmiany spowodowane podeszłym wiekiem.

 

Jakie mogą być objawy problemów z błędnikiem?

  • zawroty głowy – nagłe, silne, powodujące wrażenie wirowania całego otoczenia, pojawiające się bez wyraźnej przyczyny przy otwartych i zamkniętych oczach oraz w różnych pozycjach,
  • nieskoordynowane ruchy, zataczanie się,
  • wrażenie „usuwania się ziemi pod nogami”,
  • trudności z zachowaniem właściwej postawy ciała,
  • oczopląs – ruchy gałek ocznych niezależne od naszej woli,
  • światłowstręt,
  • nudności, wymioty,
  • szumy uszne.

Pamiętajmy, że lekkie zawroty głowy, występujące po nagłej zmianie pozycji lub po zejściu z karuzeli są naturalną reakcją organizmu.

Diagnozowanie problemów z błędnikiem

W diagnostyce układu równowagi wykonuje się m. in.: próby błędnikowe, polegające na ocenie narządu równowagi, badanie słuchu, ENG (elektronystagmografia) i VNG (videonystagmografia).


Leczenie dolegliwości związanych z błędnikiem

Wybór sposobu leczenia uzależniony jest od charakteru dolegliwości i może obejmować leczenie zachowawcze, farmakologiczne bądź rehabilitację, a w uzasadnionych przypadkach leczenie operacyjne, przeprowadzane zazwyczaj w znieczuleniu ogólnym.

Spośród zaburzeń błędnika, choroba lokomocyjna jest jedyną, która nie wymaga konsultacji specjalistycznej. Wszystkie inne niepokojące objawy powinny zostać zdiagnozowane przez lekarza.

 


AdobeStock_30951557small-1200x800.jpg
31/gru/2021

 

Wiele osób nie wyobraża sobie sylwestrowej nocy bez fajerwerków. Są piękne, spektakularne, wprawiają w dobry nastrój, potrafią jednak wyrządzić wiele szkód naszemu słuchowi.

Jak działa mechanizm słuchu?

Fala dźwiękowa, która wpada do ucha, powoduje drganie błony bębenkowej. Powstałe bodźce przekazywane są do receptorów słuchowych, umiejscowionych w wewnętrznej części ucha. Receptory, wykorzystując nerwy słuchowe, wysyłają słabe bodźce elektryczne do ośrodka słuchowego, znajdującego się w korze mózgowej. Tam, przeanalizowane oraz zinterpretowane bodźce zamieniają się w doznania słuchowe.

Czym jest hałas?

Za hałas uznaje się każdy uciążliwy, długotrwały, szkodliwy czy wręcz niebezpieczny dla zdrowia dźwięk. Ludzkie ucho reaguje na dźwięki o częstotliwości od 20 do 20 000 Hz. Na nasze zdrowie negatywnie mogą wpływać infradźwięki (niesłyszalne dźwięki poniżej 20 Hz) oraz ultradźwięki (powyżej 20 000 Hz). O ile hałas jest krótkotrwały i nie przekracza natężenia uszkadzającego słuch – nie musimy się go obawiać. Niebezpieczny staje się hałas długotrwały, gdyż już nawet w niewielkim natężeniu może negatywnie wpływać na nasz słuch.

Dlaczego fajerwerki mogą uszkodzić słuch?

Silny hałas, generowany na skutek wystrzału fajerwerków, może spowodować szok akustyczny, ostry ból i czasowe (w skrajnych przypadkach – stałe) uszkodzenie bębenka słuchowego. Osoby, u których słuch jest już osłabiony, są narażone na szybszą jego utratę. 

Strzelające fajerwerki emitują dźwięk o natężeniu 180 dB, niekiedy nawet większe. Natomiast już natężenie powyżej 65 dB (generowane przez zwykły hałas uliczny) zaczyna być szkodliwe dla słuchu, a przebywanie w hałasie o natężeniu 100 dB stwarza zagrożenie nieodwracalnego uszkodzenia słuchu. Dla porównania: warkot samochodu ciężarowego emituje hałas o natężeniu 85 dB. Hałas powyżej 140 dB, generowany przez startujący blisko samolot odrzutowy, może spowodować trwałe uszkodzenie słuchu. Powyżej 120 dB większość osób zaczyna odczuwać ból uszu.

Co powinno nas zaniepokoić w czasie trwania i po wystrzałach fajerwerków?

  • szumy w uszach,
  • ból uszu,
  • uczucie „dzwonienia” w uszach,
  • chwilowa utrata słuchu.

Jak chronić słuch przed szkodliwym działaniem fajerwerków?

Najlepiej obserwować je z bezpiecznej odległości. Warto wyposażyć się w ochronniki słuchu, (zapewnić je zwłaszcza małym dzieciom) lub zatyczki do uszu.


AdobeStock_359915678-1200x800.jpeg
31/gru/2021

Wędzidełko języka to cieniutki fałd błony śluzowej, który ma za zadanie podtrzymywać i łączyć ze sobą dno jamy ustnej z dolną powierzchnią języka. Choć jest niewielkich rozmiarów, może przyczynić się do zaburzeń anatomicznych i niewłaściwego funkcjonowania całej jamy ustnej. Prawidłowo zbudowane wędzidełko języka, mające odpowiednie wymiary, utrzymuje język we właściwym położeniu, umożliwiając mu poprawną pracę. Nieprawidłowości w budowie wędzidełka mogą przyczynić się do powstania wielu problemów, m. in. logopedycznych i stomatologicznych.

Najczęściej występujące wady budowy wędzidełka języka to jego skrócenie lub przerost.

Objawy skróconego wędzidełka języka

    • u noworodków i niemowląt:
      • problemy ze ssaniem i połykaniem pokarmu podczas karmienia piersią,
      • kolki,
  • u dzieci w wieku żłobkowym, przedszkolnym i szkolnym:
      • trudności z żuciem i połykaniem pokarmu,
      • trudności z wysunięciem języka na brodę lub w kierunku nosa,
      • końcówka języka, podczas wysuwania go na zewnątrz, przybiera charakterystyczny kształt serca zamiast owalu,
      • zaburzenia rozwoju mowy, problemy z wymawianiem głosek: r, d, t, n, l, sz, ż, cz, dz, dż.

Dlaczego korekta wędzidełka jest konieczna?

Skrócone wędzidełko, które nie zostanie skorygowane, już od samego początku kształtuje u dziecka nieprawidłowy wzorzec ssania, połykania oraz żucia, co może być przyczyną powstania wad zgryzu, problemów z higieną jamy ustnej, a w dalszej przyszłości także skomplikowanych chorób zębów i przyzębia. Ponadto dziecko może mieć trudności z prawidłową artykulacją, przyczyniające się do powstawania opóźnień w rozwoju mowy, a to z kolei może przekładać się na osiąganie słabszych wyników od rówieśników.

Jak wygląda zabieg podcięcia wędzidełka językowego?

Wybór sposobu korekcji wędzidełka uzależniony jest od wielkości wady: niekiedy wystarczy jedynie jego niewielkie podcięcie, czasem konieczna jest plastyka. Plastykę wędzidełka językowego, czyli jego przecięcie, odpreparowanie oraz założenie biowchłanialnych szwów, które nie wymagają zdjęcia, zaleca się przeprowadzić jak najszybciej, nawet już u niemowląt. U osób dorosłych bowiem – pomimo usunięcia wady – najczęściej nie da się w pełni cofnąć utrwalanych przez lata niewłaściwych nawyków.

Jeśli nie ma żadnych przeciwwskazań, pacjent może opuścić szpital już kilka godzin po zabiegu.

Zalecenia po operacji

Bardzo ważne jest jak najszybsze rozpoczęcie treningu, już nawet dobę po zabiegu, aby zapobiec powstaniu blizny i nie zniweczyć efektu operacji. Intensywne ćwiczenia w ciągu pierwszych 7-14 dni są niezwykle istotne. Jakie ćwiczenia warto wykonywać?

Przy szeroko otwartej buzi: dotykać językiem kącików ust, oblizywać wargi, dotykać językiem po kolei wszystkich zębów, ponadto dotykać językiem nosa i brody, naśladować kotka pijącego mleko, naśladować językiem odgłos końskich kopyt.  
W ciągu kilku pierwszych dni po zabiegu, zalecana jest lekka, półpłynna dieta, bez ostrych, kwaśnych i nadmiernie gorących potraw. Konieczne są także regularne i częste kontrole.

O problemach z wędzidełkiem u dzieci opowiada w odc. 5 PORAD MEDINCUS nasz ekspert, prof. dr hab. n. med. Piotr H. Skarżyński, otorynolaryngolog, audiolog, foniatra z CSIM MEDINCUS.


przegroda-nosowa-1200x800.jpeg
30/lis/2021

Przegroda nosowa to pionowa, chrzęstno-kostna ścianka, która dzieli jamę nosową na dwie symetryczne lub prawie symetryczne części. Skrzywiona przegroda może przybrać kształt litery S lub przebiegać skośnie, powodując przy tym wiele męczących objawów oraz znaczny dyskomfort.
Na przegrodzie mogą pojawić się również zmiany, na przykład listwy czy kolce kostne, powodujące zwężenie światła przewodu nosowego.

Krzywa przegroda nosowa – przyczyny

Skrzywienie przegrody nosowej może mieć charakter wrodzony lub nabyty.
Wrodzone skrzywienie przegrody nosowej ma związek z urazem powstałym w okresie okołoporodowym, a także z nieregularnym wzrostem tkanki wewnątrz nosa.
Pozostałe uszkodzenia, powstałe w wyniku urazów mechanicznych, maja charakter nabyty.
Na uszkodzenia najbardziej narażone są osoby do 25. roku życia, ponieważ przegroda kształtuje się aż do tego wieku, niemniej jednak poważny uraz może uszkodzić przegrodę w każdym wieku.

Objawy i dolegliwości związane z krzywą przegrodą nosową:

    1. 1. częste bóle głowy,
    1. 2. uczucie ciągłego zatkania nosa (jednostronne lub obustronne),
    1. 3. nawracający katar,
    1. 4. częste krwawienia z nosa,
    1. 5. częste zapalenia zatok,
    1. 6. zapalenia gardła,
    1. 7. kataralne zapalenia uszu,
    1. 8. nosowa mowa,
    1. 9. niedosłuch,
    1. 10. napady astmy,
    1. 11. chrapanie,
    1. 12. bezdech senny,
    1. 13. pogorszenie w odczuwaniu zapachów.

 

Krzywa przegroda nosowa – leczenie

Pierwszym etapem leczenia zawsze powinno być leczenie zachowawcze. Wiąże się ono z podawaniem przez 3 miesiąca leków glikosteroidowych do nosa. Po tym czasie należy wykonać tomografię komputerową. Jeśli nie nastąpiła poprawa, jedną z opcji leczenia jest operacja, czyli septoplastyka.

Jest ona zabiegiem, wykonywamy w znieczuleniu ogólnym , który może być przeprowadzony zarówno u osoby dorosłej, jak i u dziecka. Wykonuje się go przez jamę nosową. Zabieg trwa około 1 godziny i polega na wykonaniu małego nacięcia w przedsionku nosa, bez widocznych zmian na twarzy. Rekonwalescencja nie jest długa: bezpośrednio po septoplastyce zaleca się dużo wypoczynku, niewskazane jest także korzystanie z saun i gorących kąpieli. Wysiłek fizyczny należy ograniczyć przez co najmniej miesiąc.

Prostowanie przegrody nosowej pozwala przywrócić drożność nosa oraz poprawia wentylację zatok. Dzięki temu, np. stosowane w infekcjach bakteryjnych zatok preparaty, są bardziej efektywne i lepiej docierają do miejsca przeznaczenia, skuteczniej wpływając na szybkość i jakość leczenia. Septoplastyka daje trwałe pozytywne rezultaty, eliminując przykre dolegliwości, które osobom borykającym się ze schorzeniem krzywej przegrody nosowej obniżają komfort życia każdego dnia.


Copyright by CSIM 2021. Все права защищены.

Copyright by CSIM 2021. Wszelkie prawa zastrzeżone.

Realizacja: X-Connect.pl
Cвершение: X-Connect.pl
Skip to content